Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

ΠετροAlpamayo !!!

Επί 3 ώρες, 33 λεπτά και 3 δευτερόλεπτα συνάντησα τόσες πέτρες που δεν είχα ξανά δει ποτές μου. Πέτρες μικρές, πέτρες μεγάλες, πέτρες μικρομεσαίες, πέτρες κοφτερές, πέτρες αριστερόστροφες, πέτρες ακανόνιστες, πέτρες ποταμίσιες, πέτρες όρθιες, πέτρες πλαγιαστές, πέτρες πολλές !!!, πέτρες δεξιόστροφες, πέτρες που κυλούσαν, πέτρες που με κυνηγούσαν, πέτρες από δω, πέτρες από κει …


Αναφέρομαι στο Alpamayo Trial Pro, μια μοναδική εμπειρία 21 χλμ σε μια απίστευτη όμορφη διαδρομή (τα πλήρη στοιχεία εδώ) με καταπληκτική σήμανση από τους διοργανωτές, κέφι και τρέξιμο. Τα αποτελέσματα εδώ, φωτογραφίες εκεί. Άντε πέτρες τα λέμε του χρόνου πάλι …



Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

Να και κάτι ξεχωριστό …

Μέσα στην καθημερινή μιζέρια του ΔΝΤ, των διαδηλώσεων και της Τηλεόρασης που κραυγάζει που μας βομβαρδίζουν, να και κάτι πιο θετικό … πολύ θετικό, μια επιστημονική αξιόλογη ημερίδα που διοργάνωσε το ΜΚΟ , Ελίζα με θέμα «Είναι τέχνη να είσαι γονιός». Περισσότερα για αυτό αργότερα.

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Μυκονος - τα ειδα όλα !!!

Έπαθα την Πλάκα μου, είχα πάνω από 25 χρόνια να πάω στην Μύκονο. 
Δεν θυμάμαι τίποτα από τότε, απόλυτος  τίποτα… μάλλον το μυαλό μου ήταν αλλού τότε…

Τώρα που πήγα (τέλος Απριλίου) έπαθα ένα τέτοιο σοκ … που δεν ξέρω πώς να το περιγράψω, τέσσερα ήταν τα πράγματα που μου έκαναν απίστευτη εντύπωση:

1.    Αυτό το νησί είναι πραγματικά το κάτι άλλο, το χρώμα, ή φύση λες και είναι ένα δώρο από το θεό προς όλους τους κατοίκους του πλανήτη
2.    Το δεύτερο αρχίζει να είναι σοκαρίστηκο … το νησί είναι χτισμένο σχεδόν παντού – απίστευτο,  πάνω κάτω υπάρχουν σπίτια, κτήρια, ξενοδοχεία, σχεδόν πιο πολύ μπετό παρά χώμα. Κτήρια παντού
3.    Το ανατριχιαστικό … δεν υπήρχαν παρά ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ τουρίστες, τέλος Απριλίου, με καταπληκτικό καιρό – δεν πέθαινες στον ιδρώτα, τα χωράφια και οι κήποι ανθισμένα ο κόσμος ήρεμος, άμεσο service στα ανοικτά εστιατόρια, όλα τέλεια χωρίς την υπερβολική ζέστη που τρελάνει τους βόρειους Ευρωπαίους. Παραλίες απίστευτες. Τέλεια – μα που είναι ο κόσμος ο – ε – ο (με φρίκη διαπίστωσα ότι ο τουρισμός και σε αυτό το μέρος είναι τρίμηνος αντί δωδεκάμηνος. Μα είναι τόσο βλάκες οι tour operators, αναρωτιόμουν, τέτοια εποχή είναι πολύ όμορφο το νησί. Και έπεσα για ύπνο, την επομένη μέρα …
4.    Και τώρα τα ζόρια… εδώ αρχίζει και δακρύζει το κλάμα. Πραγματικά αισθάνθηκα άσχημα, προς στιγμή αρρώστησα και ήθελα να κάνω εμετό, τι έγινε ε λοιπόν πήγα στην γνώστη (από τους ανθρώπους  που κάνουν windsurf), παραλία Φτελια. Δεν φύσησε καθόλου. Η εικόνα που αντίκρισα ήταν αποκαρδιωτική. Η παραλία αυτή – αλλά και άλλες – ήταν σαν να βρισκόμουν μέσα σε χωματερή, γεμάτη από σακούλες και κάθε λογής σκουπιδιών. Ενώ την προηγούμενη μέρα αναρωτιόμουν γιατί δεν έρχονται ξένοι να δουν το νησί, γυρίζω γρήγορα την πλάτη μου να δω μήπως κάποιος ερχόταν πισω από την πλάτη μου, να μην τον αφήσω να δει αυτό το χάλι. Ενστικτωδώς μάζεψα 5-6 αντικείμενα αλλά μάταια – ήταν τόσα πολλά που ούτε στο μάτι ούτε στο χέρι χωρούσαν. Εχει δικαιο ο ποιητης όταν λεει «οπου να παω αυτος ο τοπος με πληγωνει».



Σιγουρα υπαρχουν πολλες καλες δικαιολογοιες,
«δεν εχει αρχισει η σαιζον»,
«είναι από εδώ ο καιρος – και να το καθαρισουμε σε 2 μερες το ιδιο θα είναι». Αυτά δεν ισχυουν.
Αυτό που ειδα στις 31 Απριλιου ειναι Εθνικη Ντροπη.