Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Λαϊκοί Αθλητικοί αγώνες τρεξίματος και τοπική ανάπτυξη

  Με έναν Μαραθώνιο που φέτος θα είναι επετειακός, καθώς γιορτάζουμε τα 2.500 χρόνια από τη Μάχη του Μαραθώνα, με αγώνες δρόμου που γίνονται σε όλη την Ελλάδα συγκεντρώνοντας όλο και περισσότερες συμμετοχές, αξίζει κανείς να αφιερώσει λίγο χρόνο και να δει το θέμα με μια άλλη ματιά.

Οι αγώνες τρεξίματος, εντός και εκτός δρόμου, ημιμαραθώνιοι ή υπερμαραθώνιοι κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος. Άνθρωποι όλων των κοινωνικών τάξεων και όλων των ηλικιών (αξίζει να δει κανείς ότι ο Μ.Ο. ηλικίας είναι άνω των 35!), επιδίδονται στο συγκεκριμένο άθλημα και με πάθος συμμετέχουν σε διοργανώσεις που γίνονται σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και όχι μόνο.

Είναι από τα αθλήματα που δεν έχει ιδιαίτερο κόστος (δεν απαιτείται ειδικός ακριβός εξοπλισμός όπως σε άλλα σπορ) και που μπορεί κανείς να προπονηθεί οπουδήποτε. Είναι ακόμη ένα άθλημα που σε φέρνει κοντά στη φύση και σε κάνει να διασχίζεις εκπληκτικής ομορφιάς διαδρομές.

Ταυτόχρονα, πρόκειται για διοργανώσεις οι οποίες δεν απαιτούν υψηλά κόστη και μπορούν να προσφέρουν πολλαπλά οφέλη στις τοπικές κοινωνίες που λαμβάνουν χώρα. Μέχρι τώρα, ξεκινάνε έχοντας έναν «παρεϊστικο» χαρακτήρα και στηριζόμενες στο πάθος και το μεράκι λίγων. Γρήγορα εξελίσσονται όμως σε αθλητικά γεγονότα με συμμετοχές που ξεπερνούν κάθε προσδοκία.
Ένας τέτοιος ήταν και ο αγώνας της Κυριακής 19 Σεπτεμβρίου, O 4ος Γύρος της Λίμνης των Ιωαννίνων.  Η πανέμορφη διαδρομή των 30 χλμ. γύρο γύρο από τη λίμνη των Ιωαννίνων συγκέντρωσε φέτος περίπου 850 δρομείς!!!. Ο αγώνας ξεκίνησε πριν από 4 χρόνια από το Σύλλογο Ποσειδών και τους φίλους τους που οραματίσθηκαν έναν αγώνα μεγάλων αποστάσεων, μέσα σε μια διαδρομή μεγάλης ιστορίας. Μια ιστορίας που ξεκινά από την παλαιολιθική εποχή και φτάνει στη νεότερη ιστορία του τόπου. Φέτος, μέσα σε μια πολύ συγκινητική ατμόσφαιρα, ο αγώνας ήταν αφιερωμένος στη μνήμη ενός από τους οραματιστές αυτούς, του Γιώργου Ντανίκα, ο οποίος δεν ήταν παρόν για να τον χαρεί.

Εκτός από τους δρομείς, άλλοι περίπου 2.500 συνοδοί, επισκέφθηκαν την πόλη των Ιωαννίνων δίνοντας μια ξεχωριστή ζωντάνια. Η διοργάνωση άψογη, η τεχνική υποστήριξη πολύ καλή και ο καιρός για την εποχή πολύ καλός (λίγο ζεστός λόγω της υγρασίας για τους δρομείς). Οι τοπικές αρχές έδειξαν τον καλύτερό τους εαυτό, αποκλείοντας αποτελεσματικά από τη διαδρομή τα οχήματα, ενώ ένα ελικόπτερο έπαιρνε από ψηλά φωτογραφίες από τους δρομείς. Πάνω από 150 περίπου εθελοντές, κυρίως νέα παιδιά, ανέλαβαν τα πάντα. Από τον συνεχή καθαρισμό του χώρου από τα μπουκάλια του νερού, μέχρι την ασφάλεια των δρομέων όπου τους ακολουθούσαν με τα ποδήλατά τους και τις μηχανές. Εξαιρετικό το γεγονός ότι βρέθηκε σπόνσορας που μετέφερε κόσμο δωρεάν στα Ιωάννινα και πρόσφερε και δωρεάν διαμονή στο πανέμορφο και πολυτελέστατο Epirus Palace.
 
Οι πρώτοι, Θεοδωρακάκος (με χρόνο 1:38:34) και Πούλιας κατέρριψαν το ρεκόρ διαδρομής (Δείτε τα αποτελέσματα του αγώνα από εδω). Στις γυναίκες, πρώτη ήταν η Κατερίνα Φωτοπούλου με χρόνο 2:05:30, πολύ μπροστά από τις υπόλοιπες. 




      
 
Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Ποσειδών, κος Ηλίας Σπυριούνης ήταν παντού παρών, λύνοντας με χαμόγελο κάθε θέμα, ενώ το δικό του τριαντάρι έκανε με περίσσια άνεση στο μικρόφωνο ο ακούραστος Σάμιος Κώστας. Σίγουρα, υπήρχαν μερικά θέματα που θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα, όπως το website του αγώνα και γενικά η επικοινωνία και το Marketing, αλλά μπροστά στο έργο που έγινε είναι δευτερεύουσας σημασίας η οποιαδήποτε κριτική. Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στους διοργανωτές του αγώνα αυτού. (Για την ιστορία να αναφέρω ότι πέρσι οι συμμετοχές ήταν σχεδόν οι μισές, περίπου 450…)


 Μήπως τελικά οι αγώνες αυτοί εκτός από ένα θαυμάσιο αθλητικό γεγονός, θα μπορούν να αποτελέσουν και μία νέα δυναμική μορφή τουρισμού? Μήπως αξίζει να στηρίξει η πολιτεία και η τοπική αυτοδιοίκηση έμπρακτα τέτοιες διοργανώσεις? Να τις επικοινωνήσει σωστά και να τραβήξει Έλληνες αλλά και ξένους σε διάφορες γωνιές τις Ελλάδας, τονώνοντας τις τοπικές κοινωνίες? Ας μην ξεχνάμε ότι σε έναν δρομέα αντιστοιχούν επιπλέον 2-3 συνοδοί οι οποίοι μένουν το ελάχιστο ένα Σαββατοκύριακο στο συγκεκριμένο τόπο. Οι επισκέπτες αυτοί πληρώνουν διαμονή, αγοράζουν και καταναλώνουν. Ο δρομέας επίσης πολύ πιθανό να ξαναεπισκευθεί με την παρέα του μέσα στο χρόνο το ίδιο μέρος, είτε για προπόνηση (προετοιμασία για τον αγώνα της επόμενης χρονιάς) είτε για τουρισμό (ποτέ δεν προλαβαίνεις να δεις όλα όσα θέλεις).  Τέλος, ας μην ξεχνάμε την προβολή που αποκτά ο συγκεκριμένος τόπος.  

Οι τοπικές κοινωνίες είναι έτοιμες να αγκαλιάσουν και να στηρίξουν τέτοιες πρωτοβουλίες. Μένει τα αθλητικά αυτά γεγονότα να διοργανώνονται και να επικοινωνούνται κατάλληλα επαγγελματικά. Έτσι, και εθελοντές με χαρούμενα πρόσωπα θα υπάρξουν και η εμπορική κοινότητα θα έχει καλό customer service και περισσότερος κόσμος θα περάσει από τον «αθλητισμό του καναπέ» στον «πραγματικό αθλητισμό».

Μήπως αυτό που τελικά έπρεπε να αφήσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 μπορεί να χτιστεί σιγά σιγά, με πιο γερές και υγιείς βάσεις, από τέτοιου χαρακτήρα αθλητικές διοργανώσεις?    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου