Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Μαραθώνιος. Βελτίωση αλλά ...

2ος Μαραθώνιος για μένα, και 21 λεπτά βέλτίωση, (από 4:46 σε 4:26 με στόχο 4:30). Αψογη διοργάνωση, τέλεια εμπειρία. Ο χρόνος μου, θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερος γιατί δεν κουράστικα αλλά... είχα αγοράσει πριν 10 μέρες ένα πολύ καλό ζευγάρι παπούτσια. Μου είπαν βέβαια ότι είχε πολύ ψηλή καμάρα, αλλά στις προπονήσεις (σε χορτάρι) δεν είχα νιώσει κάποια ενόχληση. Στο σημερινό Μαραθώνιο όμως, μετά το 5ο χλμ άρχισα να πονάω. Ο πόνος μετά το 7ο χλμ ήταν φρικτός. Μετά το 10ο άρχισα να κλαίω. Πολύ! Οι χρόνοι – στόχοι μου στο 10, 20, 30 ήταν πολύ καλοί. Δεν υπήρχε όμως καμία περίπτωση να σταματήσω. Στο 35ο όπου είχαπρογραμματίσει τη μέγιστη επίθεσή μου (με γόνατα, γάμπες και παλμούς σε 110% άριστη κατάσταση), ένιωθα πια ότι μάλλον δεν είχε μείνει και πολύ δέρμα μέσα στα παπούτσια μου. Αν και έπινα πολύ νερό παραλίγο να πάθω αφυδάτωση από το κλάμα. Μιλάμε για ΠΟΛΥ κλάμα. Στο αγώνα "έσπασα" και άλλο ρεκόρ, αφού κατεβασε την κατανάλωση των GUI GEL, από 13! πέρσι σε μόλις 4 φέτος. Τα "ταμπόυρλα" κάτω απο την γέφυρα της Κατεχάκη ήταν ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ !!!

Μπαίνοτας σα σίφουνας στο ταρτάν του "πολυπόθητου" Καλλιμάρμαρου, πλαισιώθηκα από τα 2 παιδιά μου. Ταχύτητα σφαίρα, οι πατούσες μου είχαν πάει σε άλλο πλανήτη. Μόλις περάσαμε τη μαγική γραμμή του τερματισμού, έπεσα σφαδάζοντας στο πάτωμα. «Πολλή συγκίνηση βρε μπαμπά» μου λένε οι δύο πιτσιρικάδες μου (αφού πέρσι τερματίζοντας δάκρυσα από τη χαρά μου- τα παιδιά τότε νομίζαν ότι πονούσα). Στο πιτς φιτίλι 8 διασώστες με είχαν σε φορείο και με τρέχαν στο Ιατρείο. ’Ενας κινήθηκε προς την καρδιά μου. «Βγάλτε μου τα παπούτσια μουυυυυυυυυ» ούρλιαξα. Μαζί με τα παπούτσια και τις κάλτσες, έφυγε και το δέρμα.




Ανοικτές π
ληγές κάτω απο τις καμάρες. Ποτέ μου σε αγώνα δεν έχω πονέσει τόσο πολύ και για τόση ώρα. Γρήγορα έξω για μετάλλιο, φωτογράφηση και να χαρώ την ατμόσφαιρα. Ολα τέλεια και εγώ με κάλτες. Δεύτερη ιατρική φροντίδα στο καταπληκτικό περίπτερο της Adidas μετά από εξίσου καταπληκτικές διατάσεις/μαλλάζεις από την ομάδα της ΙΑΣΩ GENERAL / ADIDAS.
Μετά τα ακόμα καλύτερα ...


1. ένα γεύμα χωρίς ποσοτικές δεσμεύσεις με κρασί (επιτέλους) στην κοντινή ταβέρνα του Καραβίτη, με πολύ αγαπημένους φίλους







2. Μαθαίνω ότι οι περισσότεροι φίλοι-συναθλητές μου τερματίζουν κάτω από 4 ώρες Κωνσταντίνος, Στέφανος,
Βασίλης Χ 2, Νεκτάριος, Μαρία (και φυσικά συχαρητήρια και στον Μπό και τον Σωτήρη) κα






3. Και το καλύτερο ... ο μικρός μου γιος στον παιδικό αγώνα των 700 μέτρων τερματίζει 4ος ανάμεσα σε περίπου 200 παιδιά ηλικίας 9-10. Και είναι μόλις 8,95 (ετών).






Τελικά ο Κλασσικός είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ.
Ζήτω ο Κλασσικός Μαραθώνιος της Αθήνας



(Περισσότερες φωτογραφίες σε λίγες μέρες. Διαβάστε το περσινό μου σχόλιο εδώ και δείτε το καταπληκτικό αγγλικό video)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου