Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Take the test now ...

Did you know that illicit drug use in America is increasing? In 2011, 8.7% of Americans aged 12 or older reported using an illicit drug or abusing prescription drugs in the past month!

Today marks the start of National Drug Facts Week. To kick the week off, here are a few interesting facts about drug use in the U.S., provided by the National Institute on Drug Abuse. Read up...

+ Drug use is highest among people in their late teens and twenties.

In 2011, 23.8% of 18-20 year olds reported using drugs in the past month!

+ Fewer teens smoke cigarettes than smoke marijuana.

Cigarette use has declined over the years, but nearly one in four 12th graders are current marijuana smokers.

+ After alcohol, marijuana has the highest rate of dependence or abuse among all drugs.

And get this: Heavy marijuana users generally report lower life satisfaction, poorer mental and physical health, relationship problems, and less academic and career success compared to their peers who came from similar backgrounds.

+ Alcohol is a drug, too!

Yep, even the fruitiest cocktails are considered to be drugs! In 2012, 23.7% of high school seniors reported binge drinking, which is defined as 5 or more drinks in a row in the past 2 weeks.

+ More than 11 million persons aged 12 or older report using ecstasy at least once in their lifetimes.

The majority those persons did so in neon boots and furry hats. (Just a guess.)
All week, the National Institute on Drug Abuse is hoping to help shatter some myths about drug use for teens and young adults. Take action below to take the National Drug IQ Challenge, and test your drug knowledge.

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Egg Helmets NOW in Greece from Patini.gr

On a summer afternoon of 2009, Rick could not wait any longer. For a long time he had been waiting for his baby daughter Day to be old enough to go on her first bike ride. He installed the infant seat on the bike’s handlebar, carefully strapped Day in to it and began to pedal away. Although he rode cautiously, the new weight on his handlebar threw off his balance nearly causing him to crash. He immediately became aware that Day needed a helmet. But why is it that kids don’t wear helmets? Obviously because they find helmets to be uncomfortable and unappealing. They are just not cool. The idea then dawned on Rick, to create a helmet that would be fun, safe and comfortable and would be fit for almost any sport. A quality helmet that children would want to wear and would provide the peace of mind parents need.

Customizable multi-sport headgear for:
street (bicycle & skateboards), snow (skiing & snowboards), water (windsurfing & knee board)

See and buy them here

Σωτήρης Λυμπερόπουλος, Ο άνθρωπος που γύρισε από τη γη

Αντιγράφο απο το http://www.antikleidi.com

"... Ο Σωτήρης Λυμπερόπουλος ή αλλιώς Radiki raches είναι η ζωντανή απόδειξη ότι όταν θέλεις να κάνεις κάτι, το μόνο που χρειάζεται είναι να το πιστέψεις και να το εμπιστευθείς. Τον ζηλεύω γιατί έχει βρει το νόημα της ζωής. Μετά από ένα καλοκαίρι γεμάτο σερφ και κύματα, το ανακάλυψε κάπου στην Κυπαρισσία, στη γη, από όπου εφοδιάζει με φρέσκα χόρτα και λαχανικά τα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας. Μια ιδέα απλή, νόστιμη και υποσχόμενη. Από έναν άνθρωπο που μετράει 32 χρόνια… μέλλον.

-Μπορείς να μου πεις τι κάνεις ακριβώς;
Κατ’ αρχάς ζω. Έχω σχεδιάσει μια ζωή όπως τη θέλω. Ήμουν στην Αθήνα μέσα στα τσιμέντα και είπα κάποια στιγμή, πριν από δύο χρόνια, «κάτι δεν πάει καλά. Δεν μπορεί η ζωή μου να είναι έτσι».
-Πού έμενες στην Αθήνα;
Ζούσαμε στην Κάντζα, δεν ήταν μέσα στο κέντρο, αλλά ήταν μια ζωή αστική. Λέω κάποια στιγμή στον εαυτό μου «πρέπει να φύγω» και δεν το σκέφτηκα πολύ. Πήρα τα σέρφινγκ μου, τα φόρτωσα στο αμάξι και έφυγα. Ζήτησα από τον αδερφό μου να μου δανείσει το αμάξι του -εκείνος πήρε τη μηχανή μου- και έκανα windsurfing ένα καλοκαίρι, ζούσα σε σκηνή στην παραλία, στη Σητεία και στην Πήλο. Μετά κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να γυρίσω στην Αθήνα. Δεν είχα αποφασίσει εξάλλου τι ήθελα να κάνω. Πήγα στο χωριό μου, όπου είχα δικό μου σπίτι, στην Κυπαρισσία, στις Ράχες Μεσσηνίας. Πήρα ένα τσουβάλι στάρι κι ένα μύλο, έφτιαχνα ψωμί, λάδι είχα και έχω δικό μου, μάζευα χόρτα, έψαχνα τυριά μυστήρια και κάποια στιγμή είπα: «ωραία, αυτή τη δουλειά θα κάνω, μου αρέσει».
Όταν ανακοίνωσα στον πατέρα μου τι θα κάνω για να ζήσω, τον έπιασε ανησυχία. Σου λέει, «αυτός είναι οικονομολόγος, έχει σπουδάσει logistics στην Αγγλία, οικονομετρία, τα παρατάει όλα, έχουμε δικιά μας δουλειά εδώ και φεύγει στο χωριό; Πώς θα ζήσει;» Μου είπε ότι είχα το μυαλό μου πάνω από το κεφάλι μου. Αλλά έτσι είναι ο πατέρας μου. Θα σου πει τη γνώμη του, ότι αυτό που κάνεις είναι βλακεία, αλλά μετά θα σε στηρίξει.
Πήρα λοιπόν μια τσάντα χόρτα και είπα «ποια εστιατόρια μου αρέσουν στην Αθήνα, εκείνα που γούσταρα, που έτρωγα». Χτύπησα κάποιες πόρτες στην αρχή, έφαγα πολλά Χ, μου έλεγαν «τι θέλεις τώρα, ρε φίλε, μας πουλάς χόρτα για μεταξωτές κορδέλες;» Έτσι ξεκίνησα, ήμουν ο άνθρωπος… χόρτα. Είχα πλουτίσει λίγο τη γνώση μου, ήξερα να μαζεύω χόρτα πια, πήγα στη Γεωπονική Βιβλιοθήκη και με το βιβλιαράκι έβγαινα έξω, έβλεπα τι μαζεύουν οι γριές, είχα αποκτήσει μια ιδέα και είπα «εντάξει, αυτό θα το πουλήσω, πάμε». Στην αρχή με είχαν για τρελό. Αλλά, χτύπησα την πόρτα του εστιατορίου Μilos, τακ τακ. Με είδαν και μου είπαν, «ρε φίλε, αυτό ψάχνουμε εμείς, έναν τύπο που να μαζεύει τέτοια πράγματα. Κανένα θέμα με το κόστος, απλά θέλουμε το καλύτερο, να βάζεις μια τσάντα χόρτα και να τα τρώει ο πελάτης ολόφρεσκα. Πάμε ξεκινάμε, βγάλε χαρτιά από την εφορία». Ήταν εύκολο να κάνεις κάτι τέτοιο πριν δύο χρόνια. Τώρα δεν γίνεται. Πώς να ξεκινήσει μια επιχείρηση ένας νέος άνθρωπος, όταν έρχεται το κράτος και του λέει, από το πρώτο ευρώ που θα βγάζεις 30% εφορία και 65% προκαταβολή φόρου; Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στη δικιά μου κατηγορία, που δεν πουλάνε ούτε καρφίτσα χωρίς τιμολόγιο. Όλα τα εισοδήματά μου είναι νόμιμα. Πληρώνω ΦΠΑ, δεν κλέβω, δεν βγάζω 100 χιλιάρικα και δηλώνω τα 10. Πρέπει να τα κάνεις όλα νόμιμα, αλλά δεν μπορείς να ζήσεις έτσι. Όταν βγάζεις 10 χιλιάρικα και σου λέει η κυβέρνηση «δώσε μου τα πέντε» και το ΤΕΒΕ τα άλλα τρισήμιση, τι σημαίνει; Ότι σκίζεσαι για να ζήσεις με ενάμιση χιλιάρικο το χρόνο; Εγώ ζω, είμαι Ταλιμπάν. Αλλά μην τρελαθούμε κιόλας.
-Αυτά να πας να τα πεις στην Τρόικα…
Όχι μωρέ, ποιος τη χέζει την Τρόικα; Δεν θα τους αφήσουμε όμως εμείς, η νέα γενιά. Θα δουλέψουμε σκληρά, σαν ζώα. Πώς δουλεύαν οι γονείς μας; Ο πατέρας μου ήρθε στην Αθήνα με ένα εικοσάρικο στην τσέπη, έμενε σε ένα υπόγειο, πολλές φορές του έκοβαν το ρεύμα γιατί δεν είχε να το πληρώσει. Τώρα έχει μια επιχείρηση, ένα σπίτι, τα κατάφερε χωρίς τίποτα. Και δεν θα τα καταφέρω εγώ που ξεκινάω με προδιαγραφές; Όποια δυσκολία και να έχεις, αν θέλεις να κάνεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου, θα γίνει.
-Εντάξει, με έπεισες. Πάμε πίσω, όταν ξεκινούσες.
Που λες, σκάει το Μilos και μου λέει, πάμε. Βγάζω χαρτιά και ξεκινάω. Επειδή είναι ένα εστιατόριο εκτός ορίων ελληνικής πραγματικότητας, ασχολούνται και διυλίζουν την πρώτη ύλη εις βάθος. Δεν είναι μόνο ότι αγοράζαν το προϊόν μου, με εκπαίδευσαν επίσης στο πώς πρέπει να σκέφτομαι σε ένα τέτοιο concept. Έτσι, όταν ξεκίνησα να φυτεύω, δεν φύτεψα ένα καρότο για να πάρω μια απόδοση. Στόχος μου ήταν να φυτέψω ένα νόστιμο καρότο. Αν και στην αρχή είχα κόλλημα με τα βιολογικά. Μετά το ξεπέρασα. Σκέφτηκα ότι το εστιατόριο θέλει κάτι νόστιμο. Αλλά τι νιώθει κάποιος που πάει σε ένα εστιατόριο; Είναι ξενέρωτα. Καλύτερα περνάς σε μια ταβέρνα, γιατί εκεί βγάζεις την καρδιά σου έξω. Οι άνθρωποι τρώνε και σπίτι τους. Δεν βγαίνουν έξω για να φάνε. Θέλουν να ξεδώσουν. Ο άλλος τρώει πακέτο στη ζωή του, θέλει να βγει ένα βράδυ, να περάσει καλά. Να γελάσει.
Τέλος πάντων, όταν ξεκίνησα, σκέφτηκα, πού είναι ο ναός της γαστρονομίας; Γαλλία! Πήρα την τσαντούλα μου με τα χορταράκια, όπως πήγα στο Μilos. Tηλέφωνο: Σε Ducasse, Alleno, Pascal Barbot, Guy Savoy, Alain Passard, τηλεφώνησα σε όλους!
-Σου απάντησαν οι ίδιοι;
Μίλησα με πολλούς από αυτούς. Με τον Pascal μιλούσαμε μαζί. Με τον Alleno με τη γραμματέα του. Αν θέλεις λοιπόν να κάνεις μια δουλειά, πρέπει να μάθεις πώς σκέφτονται οι κορυφαίοι. Θα σου πω δύο παραδείγματα.
Alleno: «Γουστάρω τρελά αυτό που κάνεις. Η γαστρονομία χρειάζεται ανθρώπους σαν και σένα, στη χώρα σου. Εγώ όμως στη Γαλλία, από τη θέση στην οποία βρίσκομαι, οφείλω να υπηρετήσω τη γαλλική γαστρονομία. Αν ήσουν Γάλλος, θα κάναμε μπίζνα πολύ καλή. Αλλά εγώ, δεν μου το είπε ακριβώς έτσι, θα παραφράσω, αν μπορώ να αγοράσω ένα τέλειο ελληνικό παστό και ένα φουαγκρά, πρέπει να αγοράσω το φουαγκρά, για να στηρίξω τη χώρα μου».
Μετά, δες τι έχουν στα ψυγεία τους. Αν δεις το ψυγείο του Pascal Barbot, θα σου φύγει το κεφάλι. Τα πράγματα που έχει μέσα είναι πεντανόστιμα, ολόφρεσκα. Ο τύπος ξεκινάει κάθε μέρα πέντε το πρωί. Το κάνει, δεν το λέει. Εδώ το λένε, αλλά το κάνουν δύο. Όλοι οι άλλοι παίρνουν τον μανάβη. Εκείνος πάει το πρωί στην αγορά και ψωνίζει και κοιτάει τα καρότα ένα-ένα. Εδώ όταν κάνουν γαστρονομία, είναι με πράγματα από τη λαχαναγορά at the end of the day.
-Θα πεις ποιοι είναι αυτοί οι δύο;
Εντάξει, το λέω με αρκετή δόση υπερβολής. Αλλά είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Εγώ έχω δει δύο περιπτώσεις που ασχολούνται με αυτό τον τρόπο. Ένα είναι το Μilos. Μπορώ να σου εγγυηθώ ότι είναι το μοναδικό εστιατόριο που πληρώνει άνθρωπο για να είναι εκεί όλο το εικοσιτετράωρο. Έχει πάρει αμάξι αξίας 40 χιλιάδων ευρώ με ψυγείο. Και μου έχει πει, «Σωτήρη, αν υπάρχει κάτι καλό, πάρε τον Γιώργο τηλέφωνο». Κι εγώ αν κάποιο Σάββατο κατέβω από Ταΰγετο και έχω δύο κιλά χόρτα, θα του πω «μπορείς να πας με το μηχανάκι να τα πάρεις από τα ΚΤΕΛ; Ναι, ΟΚ». Κι έτσι πάει ο πελάτης και τρώει κάτι που έχει μαζευτεί το πρωί. Το άλλο εστιατόριο είναι το Base Grill.
-Το φρέσκο είναι πάντα νόστιμο;
Όχι πάντα. Πρέπει να ξέρεις από πού θα πάρεις το φρέσκο.
-Τελικά με τους Γάλλους πού οδηγήθηκες;
Είδα πώς είναι η κουλτούρα τους, πώς σκέφτονται. Και είπα, «αφού αυτό που κάνω έχει ενδιαφέρον μια αγορά σαν τη Γαλλία και το γουστάρουν, έχει μέλλον και στην Ελλάδα, άρα πρέπει να το αναπτύξω εδώ».
Συζητάμε δηλαδή για γαστρονομία στη Δανία; Με θερμοκρασίες μείον είκοσι, όταν η Ελλάδα έχει 3.500 είδη βιοποικιλότητας και η Δανία 800; Αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας Δανός που έχει κάνει μόδα σε όλο τον κόσμο το Noma και εμείς αγοράζουμε φουαγκρά…
-Μεταξύ μας, υπάρχει ο κόσμος της εικόνας που είναι συνδεδεμένος με τη μόδα.
Το Noma πουλάει αυτή τη στιγμή φυσική τροφή, λέγοντας ότι μαζεύουν άγρια πράγματα στη Δανία, μια χώρα με μείον είκοσι βαθμούς και εμείς εδώ αυτά τα έχουμε στην πόρτα μας. Στη Γαλλία οι σεφ δεν ήξεραν τίποτα από όσα τους έδειξα. Μου είπαν ότι δεν τα είχαν ξαναδεί. Υπάρχουν καυκαλήθρες στη Γαλλία; Έχουν κάποια άλλα πράγματα, αλλά στην Ελλάδα έχουμε απίστευτη βιοποικιλότητα, τρώγονται τρελά πράγματα. Όλες οι γεύσεις μπορούν να βρεθούν στη φύση. Ένας σεφ μου ζήτησε λουλούδια. Άνθη από δέντρα που τρώγονται. Όμως τώρα όλοι πληρώνουν για να βάλουν φύτρες στη σαλάτα. Το κεσεδάκι κάνει δύο ευρώ και αν του πεις να πληρώσει ένα καρότο, δεν το κάνει. Πληρώνει τη φύτρα και δεν αγοράζει ένα καλό καρότο για το μαγαζί του.
-Περιμένεις κάτι από το κράτος στην προσπάθειά σου;
Δεν χρειαζόμαστε λεφτά από την πολιτεία για να κάνουμε δουλειές. Αυτή τη στιγμή το κράτος μας θεωρεί ανθρώπους Β’ κατηγορίας. Το Σύνταγμα λέει ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο. Εμείς τι σκατά πολίτες είμαστε που δεν έχουμε αφορολόγητο; Δεν καταλαβαίνω γιατί ο μισθωτός, που παίρνει 30 χιλιάρικα να έχει αφορολόγητο και εγώ που βγάζω 10 να μην έχω; Ειδικά στην αρχή, που όταν ξεκινάω μια επιχείρηση, δεν θα κερδίσω, μάλλον θα χάσω.
-Γιατί οι νέοι επιχειρηματίες δεν κάνετε ένα συνασπισμό να πιέσετε την κατάσταση;
Πώς να πιέσεις το σύστημα δηλαδή;
-Είσαι μικρότερός μου και αν σου πω εγώ, θα είναι σαν να σε καπελώνω.
Όχι να μου πεις. Γουστάρω να μάθω.
-Το πρώτο που θα έκανα, θα ήταν να βρεθώ με νέους επιχειρηματίες. Το δεύτερο, να δικτυωθούμε στο εξωτερικό. Να περιγράψουμε το αίτημα και το όραμα ότι θέλουμε να φτιάξουμε μια άλλη κατάσταση στη χώρα, πιο δίκαιη, πιο δημιουργική, πιο λειτουργική. Αυτό πρέπει να το πούμε μέσα και έξω. Στο Ίντερνετ, στο Facebook, στα συνέδρια, στο δρόμο: θα κάνουμε επανάσταση.
Πρακτικά, πώς μπορώ να πιέσω μια πολιτική σκηνή, η οποία έχει διαφορετικά συμφέροντα από μένα; Η Βουλή έχει διαφορετικά συμφέροντα από τα δικά μου.
-Δεν νομίζω ότι η Βουλή είναι ο μόνος δρόμος.
Ακριβώς. Αυτοί όμως ψηφίζουν τους νόμους. Άρα, τι μπορώ να κάνω εγώ για να μην περνάνε αυτοί οι νόμοι; Δεν θέλω βοήθεια, επιδοτήσεις. Μπορεί να μην μπαίνουν εμπόδιο στο δρόμο μου; Μπορεί να γίνουν πιο ανοιχτοί; Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Ήθελα να κάνω μια φάρμα με ένα φίλο μου, στην περιοχή μου, που είναι κτηνοτρόφος. Στη Γαλλία έχουν προδιαγραφές για κάποια πράγματα. Σου λέει, μπορείς να κάνεις απαστερίωτο τυρί, αλλά θα περάσεις αυτούς και αυτούς τους ελέγχους. Ας πούμε σε κάποιες φάρμες τα ζώα βόσκουν και σφάζονται στο χώρο τους. Πήγα στο υγειονομικό στην Ελλάδα και μόλις τους το είπα μου απάντησαν: «Τι λέτε κύριε, είστε τρελός; Θα σφάξετε ζώα στο χώρο σας;» Αλλά όταν σφάξω τα ζώα μου, για να πουλήσω κρέας, δεν θέλω να οξειδώνονται, δεν θέλω να πηγαίνουν στο σφαγείο. Όταν ένα ζώο αντιλαμβάνεται ότι θα πεθάνει, όταν το παίρνεις από το χώρο του και το μεταφέρεις σε ένα σφαγείο, σκέψου τι άγχος και στρες εκκρίνει. Είναι σαν να σε παίρνουν από το σπίτι σου ξαφνικά και να σε μεταφέρουν στην Κίνα. Το ζώο βγαίνει εκτός χώρου και στρεσάρεται, οπότε εκκρίνει όλες αυτές τις τοξίνες, που βλάπτουν τον οργανισμό και έχουν και τεράστια επίπτωση στην ποιότητα.
Το υγειονομικό, που λες, με αντιμετώπισε σαν τρελό. Τους είπα, αν θέλει κάποιος να απευθυνθεί σε μια upmarket αγορά που ζητάει το ποιοτικό, το σούπερ…
-Έτσι του είπες του υπαλλήλου εκεί, του μίλησες για upmarket;
Ναι, έτσι του είπα. Και πρόσθεσα, ας έρθει το κράτος και ας μου πει: «Κύριε Λυμπερόπουλε, για να σφάξετε τα ζώα στο χώρο σας, θα μας πληρώσετε 50 ευρώ για κάθε ώρα που θα είναι ο γιατρός εκεί. Θα τα σφάξετε παρουσία γιατρού και θα γίνει υγειονομικός έλεγχος σε κάθε ζώο πριν τη σφαγή και μετά». Κανένα πρόβλημα! Όμως στην Ελλάδα υπάρχει μια μέση οδός. Όποιος βγει από την πεπατημένη, θεωρείται τρελός. Γιατί να ακολουθούμε έναν κώδικα τροφίμων που είναι Αμερικανικού τύπου και όχι το Γαλλικό που είναι τελείως ανοιχτός;
-Κρέας τρως;
Δεν τρώω, αλλά όχι από κάποια πεποίθηση, απλώς δεν μου πάει. Δοκίμασα να ζήσω κάποιο καιρό χωρίς κρέας και μου άρεσε. Ωστόσο δεν πιστεύω ότι η χορτοφαγία είναι η λύση για την ανθρωπότητα. Άλλωστε στη φύση το ψάρι τρώει το άλλο ψάρι, ο λύκος τρώει το ελάφι. Αν κάτι δεν μου πάει εμένα, δεν σημαίνει ότι είναι συμπαντική αλήθεια, δηλαδή ξαφνικά όλοι να γίνουν χορτοφάγοι, γιατί ο Σωτήρης δεν τρώει κρέας. Οι χορτοφάγοι πιστεύουν ότι, επειδή αυτοί δεν τρώνε κρέας, όλοι οι άλλοι είναι ηλίθιοι, είναι κατώτεροι, γιατί σκοτώνουν ζώα και δεν μου αρέσει αυτό.
-Ποια είναι η σχέση σου με το χρήμα;
Πολύ καλή, γιατί δεν χαλάω λεφτά (γέλια). Όταν έφυγα από εδώ, σκέφτηκα ότι πρέπει να φτιάξω μια ζωή που να μην χαλάω λεφτά. Όταν δεν χαλάς λεφτά, είσαι ελεύθερος. Εγώ ξεκίνησα τη ζωή μου οικονομολόγος. Σκεφτόμουν πώς θα αγοράσω ρούχα, αυτοκίνητο, σπίτι. Μαλακίες! Μετά είδα ότι δεν χρειάζεται τίποτα. Μπορώ να ζήσω και με ένα t-shirt. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να σκέφτεσαι πώς θα αγοράσεις Armani. Εκεί λοιπόν που ήθελα 1.500 ευρώ για να ζήσω, ξαφνικά χρειαζόμουν 700. Στο χωριό, το κοινό ταμείο με τη γυναίκα μου είναι 300 ευρώ. Μπορώ να στο κοστολογήσω κιόλας. Είναι 20 Νοεμβρίου και έχουμε χαλάσει τα 70. Δεν πληρώνουμε ενοίκιο, έχουμε φθηνό ρεύμα, δεν χαλάμε πάνω από ένα ντεπόζιτο βενζίνη, φαγητό δεν αγοράζουμε -καλλιεργώ τα πάντα- και για σούπερ μάρκετ χαλάμε 30 ευρώ το μήνα.
Οι Σπαρτιάτες, όταν πήγαιναν στον πόλεμο, είχαν μια ελαφριά ασπίδα και έπαιρναν τα λιγότερα περιττά πράγματα μαζί τους, κουβαλούσαν τη λιγότερη δυνατή τροφή. Θυμάσαι τι πολεμιστές ήταν. Έτσι πρέπει να είναι και ένας επιχειρηματίας. Αν πρέπει να συντηρεί Μercedes, το μανικιούρ της γυναίκας του, Louis Vuitton, σπίτι στην Εκάλη, δεν μπορεί να ζήσει έτσι.
-Μέχρι πρόσφατα άλλη ήταν η κυρίαρχη άποψη…
Μπορείς να έχεις λεφτά και να περάσεις καλά, αλλά χρειάζεται και σεβασμός. Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί που έχουν λεφτά αλλά αυτοί που δεν έχουν. Πώς γίνεται και έχουν όλοι αυτοκίνητα, ας πούμε; Οι άνθρωποι έχουν παρανοήσει μερικά πράγματα.
-Περίμενε όμως. Γιατί να κατηγορούμε τους ανθρώπους και όχι τις τράπεζες που έδιναν δανεικά αφειδώς σε ιδιώτες και σε επιχειρήσεις; Γιατί εγώ, η Ήρα, που δεν γνωρίζω οικονομικά, να αρνηθώ ένα δάνειο για διακοπές που θα το πληρώσω σε δέκα χρόνια;
Η τράπεζα έχει το 30% της ευθύνης. Εσύ έχεις το 70%.
-Μήπως δεν είναι θέμα προσωπικότητας και ανθρώπου αλλά οικονομικού συστήματος, που για να αναπαραχθεί πρέπει να λειτουργήσει μέσω των δανείων; Τουλάχιστον μέχρι πρότινος.
Ναι, η τράπεζα αυτή τη δουλειά κάνει. Πουλάει δάνεια.
-Ναι, αλλά δεν είναι μόνο η τράπεζα, όλη η οικονομική πολιτική της Ελλάδας βασίστηκε στα δάνεια. Γι’ αυτό δεν χρεωθήκαμε μέχρι το κόκαλο;
Μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Τα λεφτά που χρωστάει η χώρα, τα 200 δις, σύμφωνα με τα παγκόσμια κεφαλαιακά δεδομένα, είναι τρίχες. Είναι τίποτα!
-Το χρέος είναι δηλαδή ένα παραμύθι;
Μπορείς να διαβάσεις το βιβλίο του Joseph Stiglitz Globalization and its Discontents. Ήταν πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ. Αυτός ισχυρίζεται ότι το ΔΝΤ είναι ένα άχρηστο πράγμα, που κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά. Διεισδύει στις χώρες και τις ανοίγει για να κάνει δουλειές.
Πέρα από το ΔΝΤ όμως, οι άνθρωποι έχουν την τάση να ψάχνουν το πρόβλημα έξω από αυτούς. Προσωπικά, όταν κάνω ένα λάθος, δεν ψάχνω να βρω ποιος φταίει. Για παράδειγμα, έχω ένα συνεργάτη που κάνει ένα λάθος. Δεν φταίει αυτός, αλλά εγώ που τον διάλεξα ή που δεν τον εκπαίδευσα καλά. Ψάχνω δηλαδή την απάντηση στον εαυτό μου.
-Υπάρχει μια αντίφαση ανάμεσα στην καθημερινή σου ζωή που είναι λιτή και στη δουλειά σου που απευθύνεται σε μια πλούσια αγορά. Τι λες;
Δεν αγοράζουν τα πράγματά μου μόνο το Μylos και η Μεγάλη Βρετανία, αλλά και μαγειρεία. Εγώ πάντως δουλεύω με ανθρώπους. Στην πραγματικότητα δεν συνεργάζομαι με εταιρείες. Πάω σε μεγάλα ξενοδοχεία και κρίνω τους ανθρώπους που πουλάω. Δεν χτυπάω την πόρτα της Μεγάλης Βρετανίας, επειδή είναι η Μεγάλη Βρετανία, αλλά επειδή μου αρέσουν οι άνθρωποι.
-Και τι σου αρέσει στους ανθρώπους που επιλέγεις να συνεργάζεσαι;
Να είναι χαμογελαστοί, να είναι ανοιχτοί σε αυτά που τους λέω. Σέβομαι το ίδιο αυτόν που θα μου αγοράσει 3 ευρώ και εκείνον που θα μου αγοράσει 3.000 ευρώ. Επίσης όταν πάω σε ένα εστιατόριο, πάντα μιλάω με τον σεφ, είναι κανόνας στην δουλειά μου. Δεν με ενδιαφέρει τι θα πει ένα γραφείο αγορών. Ο σεφ είναι ο άρχοντας της κουζίνας.
Γενικά, η υπηρεσία μου είναι ακριβή, γιατί οι άνθρωποι έχουν υποτιμήσει το ρόλο του φαγητού. Δεν είναι κάτι εξωφρενικό αυτό που πουλάω, έτσι που να μην μπορεί να το αγοράσει ένας μέσος άνθρωπος. Στην πραγματικότητα πουλάω υπηρεσία, όχι μεμονωμένα προϊόντα. Μου αρέσει να πηγαίνω στην κουζίνα ενός εστιατορίου και να μιλάω με τον σεφ, όπως είπα. Θέλω να βλέπω τα μενού των εστιατορίων και να προτείνω κάτι ανάλογο με αυτό που τους ταιριάζει.
Δυστυχώς το φαγητό είναι πολύ υποτιμημένο στην Ελλάδα. Πας σε ένα εστιατόριο και βλέπεις ακριβά ποτήρια και πιάτα, καρέκλες που κάνουν 300 ευρώ η μια, βλέπεις με άλλα λόγια ότι έχουν πέσει λεφτά για την διακόσμηση.
Αλλά, την ίδια στιγμή πουλάς μια σαλάτα 15 ευρώ και έρχεσαι και μου λες, «γιατί να αγοράσω χόρτα από σένα με 6 ευρώ το κιλό και όχι σπαρτά χόρτα με 1,5 ευρώ;» Βέβαια έχεις χαλάσει χιλιάδες ευρώ σε ανούσια πράγματα αντί να ξοδεύεις για το ουσιαστικό, που είναι το φαγητό σου.
Την εμμονή με την ποιότητα στο φαγητό την είχα σαν εικόνα σπίτι μου. Είμαστε μια μέση οικογένεια και ποτέ δεν ξοδέψαμε για να αγοράσουμε ακριβά έπιπλα. Αλλά το Σάββατο, που τρώγαμε ψάρι, αγοράζαμε το καλύτερο. Οι άνθρωποι δεν έχουν αξιολογήσει πόσο σημαντικό πράγμα είναι αυτό που βάζεις μέσα σου, το φαγητό. Είναι η ζωή σου. Το ακριβό είναι φτηνό! Αν πάρεις κάτι φρέσκο, θα σου κρατήσει στο ψυγείο μια εβδομάδα, αν πάρεις κάτι που έχει αλλάξει εκατό χέρια, θα το πετάξεις σε δύο μέρες. Επίσης αγοράζεις τη σωστή ποσότητα; Έχεις παρατηρήσει στο σούπερ μάρκετ τι αγοράζουν οι άνθρωποι; Χρειάζεται να αγοράσεις κορν φλέικς ας πούμε; Τρώγανε τέτοια πράγματα παλιά στην Ελλάδα;
-Τώρα πας να τα βάλεις με το καταναλωτικό σύστημα!
Το σύστημα μπορεί να συνεχίσει να δουλεύει. Εμένα μου αρέσει ο καπιταλισμός, γιατί σου δίνει ελευθερία.
-Ακόμα κι όταν σου παίρνει το 50%;
Αυτό έχει να κάνει με το κράτος. Καπιταλισμός και κράτος είναι διαφορετικά πράγματα.
-Όμως ο καπιταλισμός έχει πονοκέφαλο τον τελευταίο καιρό. Το παραδέχεται και ο Stiglitz.
Έχει τεράστιο πονοκέφαλο, γιατί έχουν εμπλακεί τα κράτη. Αν άφηνες τα πράγματα να λειτουργήσουν πιο ελεύθερα, θα ήταν καλύτερα. Εγώ γουστάρω τον Keynes, πρεσβεύω την ισορροπία. Εκείνος είπε, «χρησιμοποίησε το κράτος σαν εργαλείο για να ισορροπήσει το σύστημα, σαν σταθεροποιητικό παράγοντα».
-Θα μπορούσες να λειτουργήσεις σε μια ανταλλακτική οικονομία;
Ναι, ωραία είναι. Μου αρέσει. Ανταλλάσσω πράγματα στο χωριό μου. Απλώς αυτά δεν μπορούν να λειτουργήσουν σε αστικό περιβάλλον. Οι άνθρωποι, όταν τα βάζουν με τους μεσάζοντες, δεν έχουν καταλάβει ότι η αφθονία και η συνέχεια αγαθών, οφείλεται σε αυτούς. Στη Λαχαναγορά, αυτή που τη βρίζουμε και λέμε ότι μας κλέβει γιατί πουλάει ακριβά, οφείλεται ότι έχεις λαχανικά όλο το χρόνο. Στη πόλη είσαι εξαρτημένος για το φαγητό σου και χρειάζεσαι κάποιους ανθρώπους να συντονίζουν την συνολική διαδικασία.
-Πόσες ώρες δουλεύεις την ημέρα;
Δεν έχω ωράριο. Μπορώ να ξυπνήσω στις 4 το πρωί, μπορεί να κοιμηθώ στις 3 τη νύχτα.
-Ποια χόρτα σου αρέσουν;
Τα πιο πικρά. Όσο πιο πικρά, τόσο πιο καλά. Το κανονικό σταμναγκάθι, όχι αυτό που πουλάνε τώρα, είναι τέλειο, είναι φάρμακο. Σήμερα, όλα τα πράγματα που τρώμε είναι είτε αλμυρά είτε γλυκά. Υπάρχουν όμως άλλες τρεις γεύσεις: το ξινό, το πικρό και το στυφό. Το πικρό είναι εξορισμένο τελείως, ξέρεις γιατί; Έχουμε ξεσυνηθίσει και μας φαίνεται πολύ πικρό. Συχνά ακούς να λένε «πού είναι οι γλυκιές ντομάτες που τρώγαμε παλιά;» Τότε όμως έτρωγαν ζάχαρη τρεις φορές το χρόνο. Οπότε, η ντομάτα τούς φαινόταν γλυκιά, γιατί τα χειμωνιάτικα λαχανικά, το μπρόκολο, το μαρούλι, δεν έχουν ζάχαρα και το καλοκαίρι τρελαίνονταν. Τώρα λοιπόν, που τρως γλυκά κάθε μέρα, πώς να σου φανεί γλυκιά η ντομάτα;
-Πώς πάει το Ραδίκι λοιπόν;
Αφού δουλεύω 18 ώρες την ημέρα, πάει καλά. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις κάτι, να δουλεύεις και να μην πάει καλά. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τον ίδιο εγκέφαλο. Το θέμα είναι πόσο δουλεύεις πάνω σε κάτι. Τρελαίνομαι να ακούω ανθρώπους στην ηλικία μου να λένε ότι είναι άνεργοι. Τι θα πει αυτό; Να πάνε να δουλέψουν, να καθαρίσουν σκάλες, δεν ξέρω τι θα κάνουν, να ζήσουν. Στο site μιλούσα με κάποιον από την Πάτρα και μου είπε ότι είναι άνεργος ενάμιση χρόνο και η γυναίκα του παίρνει 300 ευρώ και είναι δύσκολα. «Ωραία του λέω, πες μου πόσα στρέμματα θες, στα παραχωρώ με χαρτί, θα βγάλουμε μια άδεια στη λαϊκή να πουλάμε τα πράγματα ή θα στα αγοράζω εγώ. Σου δίνω και σπίτι στο χωριό με 150 ευρώ». Η κρίση είναι μια καλή ευκαιρία να δουλέψει ο εγκέφαλός σου περισσότερο, να σκεφτείς. Το βασικό πρόβλημα των ανθρώπων είναι ότι έχουν επενδύσει σε αξίες ασήμαντες. Η οικονομία, τα λεφτά, ο τρόπος ζωής, είναι γελοία. Δεν έχουν επενδύσει στο πιο σημαντικό πράγμα, που είναι η αγάπη. Η σημαντικότερη επένδυση που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος είναι στα συναισθήματα, όχι στα λεφτά. Οι πιο ευτυχισμένες στιγμές που έχεις ζήσει δεν έχουν να κάνουν με λεφτά, αλλά με συναισθήματα.
-Νομίζω ότι στο συναίσθημα δεν επενδύεις, αφήνεσαι…
Το είπες πιο ωραία! Να ζήσεις τα συναισθήματά σου λοιπόν. Είναι πιο πλούσιος αυτός που δίνει παρά αυτός που παίρνει. Γι’ αυτό μου αρέσει το φαγητό. Γιατί δίνει χαρά στους ανθρώπους.
Και κάτι άλλο. Πόσοι άνθρωποι πια βγαίνουν έξω και χορεύουν; Οι άνθρωποι δεν χορεύουν. Είναι τραγικό! Έχουμε αφθονία υλικών αγαθών και δεν χαμογελάμε.
-Φοβάσαι κάτι;
Δεν έχω ιδιαίτερους φόβους. Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί είναι ο θάνατος, αλλά όλοι μας θα πεθάνουμε κάποια στιγμή.
-Μια πολυτέλεια που επιτρέπεις στον εαυτό σου;
Το σέρφινγκ. Είναι ακριβός ο εξοπλισμός, αλλά η θάλασσα είναι δωρεάν!..."

Καλό ε... δείτε το web site του:
http://www.radiki.com/


 

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

EEDE Seminar "Κάντε Επανεκκίνηση στην Επαγγελματική σας Ζωη"

Ενα μοναδικό πρόγραμμα που στόχο έχει να αφυπνήσει τη δημιουργική σκέψη των συμμετεχόν- των. Τα δεδομένα σε κάθε τομέα της ζωής μας έχουν ανατραπεί και είναι απαραίτητο να διεκδι- κήσουμε αλλά και να δημιουργήσουμε το μέλλον που θέλουμε να έχουμε. Συνοπτικό πρόγραμμα:

➤ Γκρεμίστε.... 
Γκρεμίστε τον τρόπο σκέψης που έχετε χτίσει. Κάποιοι αλλάζουν τους κανόνες χωρίς να σας ρω- τήσουν.
➤ Εσύ που «συχνάζεις και τι τρως»; 
Πόσο επιλεκτικοί «καταναλωτές» είστε; Είστε το αποτέλεσμα της φυσικής, πνευματικής αλλά και ψυχικής «τροφής» που επιλέγετε. Παράγετε ότι καταναλώνετε.
 ➤ κάποιοι καινοτομούν 
Κάποιοι παράγουν ιδέες, τις υλοποιούν, τις εξάγουν και νιώθουν ικανοποίηση.
➤ Ευτυχώς απέτυχα..... 
Αποδαιμονοποιήστε την αποτυχία. Δείτε τη θετική πλευρά της και εκμεταλλευτείτε την. Fail is not False
➤ Ανατρεπτικές εφαρμογές internet  & τεχνολογίας που πρέπει να γνωρίζετε
Μην ψάχνετε τις τεχνολογίες του μέλλοντος, είναι ήδη εδώ. Μην σας τρομάζει η τεχνολογία, να σας τρομάζει η άγνοια
➤ Τομείς με ανάπτυξη 
Ξαναχτίστε το επαγγελματικό σας μονοπάτι.
Τι επαγγελματίες/προϊόντα/υπηρεσίες χρειάζεται ο κόσμος μας; Παραδοσιακές αγορές με σύγχρονη ματιά.
➤ Ζω όχι μόνο δουλεύω...
Οικογένεια, αθλητισμός, χόμπυ, ενδιαφέροντα και ο ρόλος τους στην επιτυχία.
➤ CV: αντί Curriculum Vitae, Cultivate Value 
Κοστίζει 0,10€ ή 2 sec ή έχει πραγματική αξία;
➤ Keep Learning 
Εκπαιδεύστε τον εαυτό σας να μάθει να μαθαίνει.

Περίοδος
3, 5/4/2013

Eκπαιδευτής
Philip Nielsen

Πληροφορίες
ΕΕΔΕ 210-211200 ή ds@eede.gr

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

Κάνουν «like» στο ηλεκτρονικό εμπόριο...

Η πιο σημαντική τάση, που καταγράφεται για τον Ελληνα καταναλωτή, είναι η σημασία που προσδίδει στην ασφάλεια και τη νομική κάλυψη των συναλλαγών του.

Η ετήσια έρευνα του Εργαστηρίου Ηλεκτρονικού Εμπορίου του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών που ολοκληρώθηκε πρόσφατα, καταγράφει ότι η ανάπτυξη του ηλεκτρονικού εμπορίου B-C (επιχείρηση προς καταναλωτή) ήταν μεγάλη το 2012, αφού 1,9 εκατ. Ελληνες συνολικά αγόρασαν on line προϊόντα ή υπηρεσίες αξίας 2,9 δισ. €, έκαναν κατά μέσο όρο ετησίως 20 αγορές μέσω του Διαδικτύου συνολικής αξίας 1.600€. Αρα στους βασικούς δείκτες μέτρησης της on line αγοράς είχαμε αύξηση το 2012 κατά 25-35% σε σχέση με το 2011, ενώ στις συνολικές αγορές από το Internet η αύξηση ήταν πάνω από 50% αφού πέρυσι το σύνολο αγορών ήταν στο 1,8 δισ. €.

Η πιο σημαντική όμως τάση που καταγράφεται για τον Ελληνα on line καταναλωτή είναι η σημασία που προσδίδει στην ασφάλεια και τη νομική κάλυψη των συναλλαγών του, καθώς και η δυσπιστία του στο να δώσει προσωπικά δεδομένα στις on line συναλλαγές του. Η αντιμετώπιση αυτού του θέματος θα αυξήσει την εμπιστοσύνη των Ελλήνων on line καταναλωτών και θα βοηθήσει ουσιαστικά στην ανάπτυξη της αγοράς του ηλεκτρονικού εμπορίου B-C.
Για παράδειγμα, ο προβληματισμός των Ελλήνων για την ασφάλεια του Διαδικτύου και τις αγορές από απόσταση είναι ο κύριος παράγοντας επιρροής τους στην επιλογή on line εταιρείας, αφού 7/10 on line καταναλωτές αναφέρουν ως πρώτο παράγοντα επιλογής ηλεκτρονικού καταστήματος την «προσφορά ασφαλούς τρόπου πληρωμής μέσω γνωστού φορέα».
Στη δεύτερη θέση, όπως και πέρυσι, παραμένουν οι ξεκάθαροι όροι χρήσης (π.χ. επιστροφή προϊόντων) που και αυτές σε μεγάλο βαθμό σχετίζονται στο πώς το ηλεκτρονικό κατάστημα προστατεύει τον Ελληνα καταναλωτή αν κάτι δεν πάει καλά με τις συναλλαγές του. Επίσης 1/3 αναφέρει την πιστοποίηση από γνωστό ανεξάρτητο φορέα. Αρα είναι ξεκάθαρο ότι η κατηγορία των θεμάτων ασφάλειας / προστασίας / πιστοποίησης είναι η πιο σημαντική για τους Ελληνες στην επιλογή ηλεκτρονικού καταστήματος για αγορές.
Υψηλά ποσοστά (87%) ελληνικών e-shops προσφέρουν πολλαπλές δυνατότητες για πληρωμή, ενώ 1 στα 3 e-shops προσφέρει μάλιστα ακόμη και τρεις συμπληρωματικούς τρόπους πληρωμής. Οπως και στο εξωτερικό, το 98% των e-shops που δίνουν τη δυνατότητα πληρωμών μέσω πιστωτικής κάρτας προσφέρουν υψηλή ασφάλεια συναλλαγών και διαχειρίζονται με επιτυχία την κρυπτογράφηση των πληροφοριών που αποστέλλονται από τον πελάτη. Αρα αυτό θα πρέπει να προωθηθεί συστηματικά από τους τραπεζικούς οργανισμούς που εμπλέκονται και τα ηλεκτρονικά καταστήματα για να ξεπερασθούν οι ενδοιασμοί των Ελλήνων on line καταναλωτών.
Οι σχετικοί κλαδικοί φορείς (GRECA, ΕΕΤ) σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή θα πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες συνεχούς ενημέρωσης και εκπαίδευσης των Ελλήνων on line καταναλωτών, ενώ ανεξάρτητοι φορείς θα πρέπει να προσφέρουν υπηρεσίες πιστοποίησης των on line εταιρειών. Η πιστοποίηση / αξιολόγηση που προσφέρει πλέον το Εργαστήριο Ηλεκτρονικού Εμπορίου (το μοναδικό δημόσιο σχετικό εργαστήριο στην Ελλάδα) στα ηλεκτρονικά καταστήματα έχει στόχο την αύξηση της εμπιστοσύνης των καταναλωτών και τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικά.
Στις συνολικές αγορές από το Ιντερνετ υπήρξε αύξηση πάνω από 50%

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

...Δεν πρόκειται για κάτι που θα συμβεί με μια σωστή ή λάθος πολιτική ή κυβερνητική επιλογή. Είναι κάτι που συμβαίνει εν αγνοία όλων αυτών...

Το παρακάτω είναι ένα άρθρο του Νίκου Δρανδάκη που δημοσιεύθηκε στην ετήσια Ελληνική έκδοση του Economist με τίτλο Η Ελλάδα/Ο Κόσμος το 2013. Δημοσιεύθηκε στην ενότητα “Επιχειρηματικότητα: θετικά παραδείγματα”.


Στο νέο βιβλίο του με τίτλο “Future Perfect” ο Αμερικανός συγγραφέας Steven Johnson υποστηρίζει ότι μια νέα κοινωνική δύναμη αναδεικνύεται στον κόσμο: μια δύναμη που αποτελείται από απλούς ανθρώπους, συνδεδεμένους σε δίκτυα συνεργασίας (online και οffline), που παράγουν αγαθά, ιδέες, υπηρεσίες και κοινωνικά κινήματα, σε ισότιμη βάση.

Παντού, αλλά και στην Ελλάδα, βλέπουμε αυτά τα συνεργατικά δίκτυα να ξεφυτρώνουν δίπλα μας καθημερινά: startups κάθε είδους, χώροι co-working, Kickstarter projects που εξασφαλίζουν χρηματοδότηση από απλούς ανθρώπους, εκδηλώσεις και συναντήσεις που οργανώνονται και συντονίζονται online “στο φτερό”, είναι λίγα μόνο παραδείγματα.  Όσους συμμετέχουν σε αυτά τα νέα δίκτυα ομότιμης συνεργασίας, ο Johnson τους ονομάζει Peer Progressives (ομότιμους προοδευτικούς), και διαβλέπει ότι είναι η μόνη σοβαρή πρόταση διεξόδου στο παρωχημένο βιομηχανικό μοντέλο οργάνωσης των δυτικών κοινωνιών.

Μετά από 1,5 περίπου χρόνο λειτουργίας του Taxibeat στην Αθήνα, μπορώ να έχω τη βάσιμη υποψία ότι η υπόθεση των Peer Progressives δεν είναι απλώς μια φαντασίωση. Με το Taxibeat δημιουργήσαμε μια πλατφόρμα πάνω από την οποία οι ίδιοι οι χρήστες των υπηρεσιών ταξί μπορούν να επηρεάσουν την ποσότητα και ποιότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας. Ο πελάτης βαθμολογεί τον οδηγό για την ποιότητα των υπηρεσιών του, ενώ με την επιλογή του να καλέσει τον έναν ή τον άλλο οδηγό, δείχνει την προτίμηση του σε αυτούς που, π.χ. διαθέτουν wi-fi στο αυτοκίνητο, ή παιδικά καθίσματα, ή μιλούν Αγγλικά. Έτσι, η προσφορά υπηρεσιών βελτιώνεται και προσαρμόζεται στις ανάγκες των χρηστών της - σχεδόν σε πραγματικό χρόνο.

Η μέχρι τώρα επιτυχία του Taxibeat στηρίζεται στο γεγονός ότι οι χρήστες των υπηρεσιών ταξί ήταν παραπάνω από πρόθυμοι να το κάνουν αυτό.  Με βάση τα στοιχεία μας, σε πάνω από το 65% των δρομολογίων που γίνονται μέσω του Taxibeat, οι πελάτες βαθμολογούν τους οδηγούς που τους εξυπηρέτησαν. Ίσως αυτός ο αριθμός να μην λέει πολλά σε κάποιους. Σκεφτείτε όμως μόνο ότι, στα περισσότερα κοινωνικά δίκτυα που απαιτείται η συμμετοχή των χρηστών για τη δημιουργία κάποιας αξίας (π.χ. Wikipedia, Ebay, Reddit), ισχύει ο νόμος Pareto: το πολύ 20% των χρηστών συμμετέχει στο 80% του περιεχομένου που παράγεται.

Με λίγα λόγια, οι χρήστες του Taxibeat ξεπέρασαν κάθε προσδοκία συμμετοχής σε μια υπηρεσία με κοινωνικά χαρακτηριστικά. Το μεγάλο αυτό ποσοστό σηματοδοτεί πολύ περισσότερα πράγματα. Όποιος βαθμολογεί έναν οδηγό του taxibeat, ουσιαστικά το κάνει για να βοηθήσει όλους τους άλλους που θα τον ξαναδούν διαθέσιμο. Αυτή η διάθεση αλληλοβοήθειας δείχνει ότι, όταν οι άνθρωποι έχουν τα μέσα, κάνουν ό,τι μπορούν για να αναπτύξουν το κοινωνικό τους κεφάλαιο.

Τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με την Ελλάδα και τη σημερινή κρίση; Ίσως τίποτα, ίσως και πολλά. Πιστεύω ότι η ανάπτυξη των συνεργατικών δικτύων, έτσι όπως τη βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, αθόρυβα, μπορεί να επανασυνδέσει τον σπασμένο κοινωνικό ιστό. Δεν πρόκειται για κάτι που θα συμβεί με μια σωστή ή λάθος πολιτική ή κυβερνητική επιλογή. Είναι κάτι που συμβαίνει εν αγνοία όλων αυτών.

Μικροί επιχειρηματίες και κοινωνικές ομάδες προσπαθούν να δώσουν λύσεις σε προβλήματα, και τα καταφέρνουν μέσα από δίκτυα αλληλοβοήθειας, χωρίς βοήθεια από το κράτος αλλά και τις μεγάλες επιχειρήσεις (όπως π.χ. τράπεζες) που αγνούν όλο αυτό το γίγνεσθαι. Εμείς στο Taxibeat για παράδειγμα, τους πρώτους μήνες μας στεγασθήκαμε στο Colab (το πρώτο co-working  space της Αθήνας) όταν ακόμα δεν είχαμε αρκετούς πόρους για να νοικιάσουμε γραφεία, ενώ την πρώτη μας μικρή χρηματοδότηση τη λάβαμε από το Openfund, ένα χρηματοδοτικό σχήμα που δημιουργήθηκε μέσα από τις μηνιαίες, αυτο-οργανωνόμενες συναντήσεις του Opencoffee.

Πιστεύω ότι οι Peer Progressives της Ελλάδας έχουν ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουν, παρόλα αυτά δείχνουν να είναι η μόνη θετική μας προοπτική. Πολλές φορές, τις καλύτερες, τις δημιουργικότερες επιλογές σου, τις κάνεις όταν είσαι με την πλάτη στον τοίχο. Ελπίζω ότι αυτο θα συμβεί και τώρα.

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Rising Death in the Streets of Athens: The Human Toll of the Greek Tragedy

This report was made in collaboration with photojournalist Dimitrios Bouras and is the result of extensive field work in the streets of Athens over the last two years.

It's a cold winter afternoon and Maria* is fixing her makeup in a glittered storefront window in downtown Athens. Maria, an occasional sex worker, is 27 years old, but drug use and life on the streets have left her looking older. Her two front teeth are missing and her skin badly damaged by 'sisa', a dangerous mix of crystal meth and unidentified chemicals that has invaded the Greek drug market over the last two years. Costing just two to three euros per fix, the new drug has proven a popular alternative to heroin...
The dire economic situation has forced more drug users into prostitution and addicts are more willing to take risks with men who pay more for unprotected sex. Maria's clients are Greek married middle aged men who buy sex from drug users for 10 to 15 euros.
"They usually buy sex in the morning and they don't use condoms", says Maria, who recently discovered she was HIV positive. "I refuse unprotected sex, but men become pushy and it's hard to say no", she adds.
As Greece enters its third year of financial crisis, economic hardship and despair is fraying the country's social fabric. In a nation of 11 million, almost four million people are unemployed, while those still working have seen their salaries cut by more than 30% since 2009.
As part of its strict austerity measures set by foreign creditors, Greece is forced to keep public health expenditures below 6% of its gross domestic product which was worth $298.73 billion dollars in 2011. However, the average for the countries of the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD) is 9%.
While the Greek government has been reluctant to pass reforms that would hit the country's oligarch families who control the financial sector, it was fast to cut social programmes and welfare by 40%, introduce patient fees for all outpatient visits, and slash the salaries of hospital staff.
As a result, the country has witnessed an alarming surge in intravenous drug usage, prostitution and HIV infections.
Until 2010, HIV infections amongst injecting drug users (IDU) were 10 to 15 per year. In 2011, this number jumped to 256, while in the first half of 2012 an additional 314 cases were reported, the Stockholm-based European Center for Disease Prevention and Control (ECDC) reported. This represents a total increase of almost 1,500%.
"The economic crisis has affected dramatically the lives of all Greeks, but people who use drugs were the hardest hit", says Charalampos Poulopoulos, director of the Therapy Center for Dependent Individuals (KETHEA), one of Greece's largest networks of drug outreach and rehab facilities. "Treating the addiction and keep people in a therapeutic community costs six times less than confinement. However, the government has cut social spending without taking into account the humanitarian and social cost. This creates a very dangerous situation", he adds.
KETHEA alone, has seen its budget slashed by almost 8 million - from 24 to 16 million euros - since 2009 and its staff reduced by 15%.
"There is a feeling of despair among drug users. As all safety nets are tearing apart, users have lost their motivation to change their lives. And this also contributes to the rise of HIV infections", Poulopoulos explained.
According to data from the Hellenic Center for Disease Control and Prevention (KEELPNO), there is an estimated 25,000 drug addicts in Greece with more than 10,000 being IDUs, mostly in Athens. However, many still feel they are just the tip of the iceberg.
Open drug use in Athens
In one of the most frequented streets of the Greek capital, Nikos*, 35, lies in a dirty blanket. Besides him, 40-year-old Yannis* prepares a mix of cheap heroin and sedatives known in the streets as 'thai' costing between five and seven euros per fix. With trembling hands Yannis shoots up 'thai' in his inner forearm. Families with children, young couples and migrants pass by, but no one cares what they are seeing.
"I either have to buy needles on the streets or share one after rinsing it with water," says Nikos. "Pharmacies used to provide needles for a small fee or free of charge, but this has changed over the last two-three years."
"Five to four years ago, it was easier to get needles. Now it's getting tough," says Dimitris*, a 50 year old heroin addict. "I earn my fix by selling syringes for one euro. Sometimes I sell them for 30 to 40 cents, sometimes for ten."
Needles and syringes are distributed in Athens mainly through outreach workers who provide 'kits' containing needles, syringes, and other drug preparation equipment, along with condoms to users, free of charge. In 2011, there were about 120,000 syringes distributed according to ECDC data. This is approximately 15 syringes per user per year, still very low to an average of 200 syringes per user recommended by the World Health Organization as a measure to contain HIV epidemic.
"The situation is alarming as we have passed from four to five HIV infections among IDUs per year, to more than 500 in less than two years", warns Marianela Kloka, director of Positive Voice, an Athens-based NGO working against the spread of HIV, adding that Greece has never had harm reduction policies in place.
"Budget cuts have worsened an already existing problem. Needle exchange programmes have never been adequate and there was a total lack of coordination among the different organizations engaged in harm reduction. Now that the financial crisis has changed the pattern of drug use and IDUs inject cheaper drugs several times per day, the need of greater needle coverage is urgent", she adds.
Drug trade with impunity
The financial crisis has changed the type of drugs available in the Greek drug market that has adapted fast to the changing economic reality. 'Thai' and cocaine became the main drugs traded while locally produced crystal meth or 'sisa' is traded in specific areas of the city center.
A fix is sold in the shape of a tiny ball weighing no more than 0.01 of a gram forcing users to buy eight to ten shots per day to support their habit. As a result the profit for the dealers remains high, despite the low price of the fix, as each fix costs five to seven euro, depending on the kind of drug.
Drug trade in Athens downtown is well structured and is taking place around the historic centre and the surrounding neighborhoods. The areas are divided into 'drug zones' belonging to different criminal groups each one trading specific kind of drugs.
Undocumented immigrants mainly from sub-Saharan and north Africa are 'recruited' by local mafia and pushed into the illegal drug market, often as a way to pay off their trafficking fees.
Such is the case of Raymon*, 35, from Somalia, who entered Greece illegally after a 40 day perilous journey to reach the EU nation. After arriving along the Turkish coast, he was asked to jump in a rubber boat together with ten other men.
"We arrived on a rocky shore and the driver (of the boat) left us there. We asked a man where we were. 'This is Greece'. We were happy; we were in Europe".
After spending two days on the island of Lesvos, Raymon was brought by a fellow man in the port of Piraeus. He was immediately recruited to sell heroin in Victoria square, a central spot in downtown Athens, as a way to pay off his trafficking fees. Today Raymon is homeless and addicted to heroin himself. He no longer works for the network and has taken to begging on the streets to survive. He claims that the illegal drug trade is protected by corrupted police officials who inform local mafia on police raids and make sure that those arrested are released.
"Drug trade is divided in different zones with each one having its own police protection. In my area, a police lieutenant known as 'Father' was our focal point. He was making sure that police will not bother us", he says.
Raymon claims that 'Father' had provided him with the personal number of a police officer at the local police department in Athens downtown, whom he could call in case of arrest. "In less than 20 minute I was back in the streets", he says. Greek police, when asked to comment on the claims of police officers involved in drug related crimes, declined to answer.
Cases of corruption are not rare in Greek police forces. In November, a criminal network of 67 people involved in drug and arm trafficking on the island of Crete was dislocated by Greek authorities. Among those arrested were three police officers, two of them lieutenants that were acting as informants for the network. In early December, Greek authorities arrested seven more police officers that are allegedly part of a criminal drug trade network in mainland Greece.
There is a sense of abandon, when walking in downtown Athens today. Open drug use within a view of the nation's parliament, an alarming surge in HIV infections and a total collapse of the health system and all safety nets are signs of a society that its priorities are out of balance.
Meanwhile, down on the streets, there is a feeling that Greece is unraveling as a modern state.
*Names have changed to protect identities.


Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Greece Still a Leader in Global Shipping

The inclusion of 14 Greek shipowners in the world’s Top 100 compiled by Lloyd’s List for 2012 confirms that the Greek shipping industry remains at the helm of the global market. Among the top five most influential people in the industry, John Angelicoussis is at No 4 and George Economou at No 5.

They are followed by Angeliki Frangou (18), Peter Livanos (26), Giorgos Prokopiou (28), Victor Restis (56), Constantinos Constantakopoulos (60), Simeon Palios (63), Nikos Tsakos (72), Theodore Veniamis, the head of the Hellenic Shipowners’ Association (75), Professor Costas Grammenos of City University London (81), Dimitris Melissanidis (82), Evangelos Marinakis (84) and Peter Georgiopoulos (90).

According to data by the industry newspaper, Greek shipowners have spent $3.8 billion on the acquisition of vessels this year. Taking advantage of the major opportunities which are emerging in shipping as a result of the decline in ship prices, Greek companies have acquired 211 vessels.

Allied ShipBroking data indicate that in the year to November, Greek shipowners had spent $3.7 billion on the purchase of ships, down from $4.1 billion in the same period last year. However, the figures show that in the first 11 months of this year, Greek shippers bought almost the same number of vessels (just 14 fewer) while spending about $400 million less than last year.

Chinese shipowners have shown a greater interest in new building projects than their Greek counterparts this year, with a total of 125 new orders (down from 244 last year), accounting for 23.5 percent of all orders against 13.5 percent for Greeks.

Greeks’ investment in new ships posted a 32 percent decline in the January-September 2012 period from the first nine months of last year, with dry-bulk carriers taking the lion’s share with 48 new orders, although even that was 26 percent lower than in 2011.

The Greeks remained at the top of all shipping nations in the first 11 months of 2012, absorbing 22 percent of sales of dry-bulk carriers (up from 15 percent last year), 20 percent of tankers (from 15 percent in 2011) and 23 percent in container ships – the only sector to register an investment decline both in ships and in funds invested.

Out of the 211 ships purchsed by Greeks in the first 11 months this year, 106 were dry-bulkers, 75 were tankers and 30 container ships.

Source: Ekathimerini.com
03.01.2013