Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Και η ήττα είναι μέρος της ζωής ...


Ο στόχος 3.59 ήταν ρεαλιστικός. Είχαν προηγηθεί 5 μήνες πολύ εντατικής και σωστής προπόνησης (την καλύτερη που έκανα ποτέ – και με το σωστό πλέον βάρος) και όμως σήμερα έκανα το... χειρότερο Μαραθώνιο και χειρότερο αγώνα της ζωής μου. Ένα λάθος μη συγκέντρωσης στο 21 χλμ και .. εκεί τελείωσαν ΟΛΑ. Μεγάλη η πίκρα, αλλά είχα αποφασίσει να μπω στο Καλλιμάρμαρο έστω και έτσι - περπατώντας από το 21 μέχρι και το 41. Ακόμη και έρποντας θα έβλεπα το Στάδιο. Είναι οδυνηρό κάτι που αγαπάς τόσο πολύ, να μην σου το ανταποδίδει όπως προσδοκούσες. Αλλά όπως λένε ... αυτό που έχει σημασία είναι το ταξίδι. Συγχαρητήρα σε όλους τους Φίλους Συναθλητές του Αμεινία και μη. 


Για το τέλος του post, τι το καλύτερο από μια φωτογραφίας της Αγάθης με Τον Γιάννη και Τον Αχιλλέα να μπαίνουν στο Καλλιμάρμαρο στέλνοντας ένα μήνυμα σε όλους μας. 

2 σχόλια:

  1. Σβήσε τη λέξη "ήττα" καλέ μου φίλε, αυτό που πέτυχες είναι άπιαστο όνειρο για τους περισσότερους θνητούς. Τερμάτισες στην κλασσική διαδρομή, και έβγαλες έναν άξιο διάδοχο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. I fully agree with the second point.
    Well I thought ... ''the more you train the better you get'' but life has its own way....
    Be that as it may - it was a good chance to make contact with you again - after so long.
    Hope to see you soon.

    ΑπάντησηΔιαγραφή